MUCİZE

Bazen insan hayatındakilerin kıymetini bilmez, derler ya işte öyle klasik bir sözle başlıyorum. Kimileri evet ya söylemesi dile kolay der kimileri bunu gerçekten uygular. Bazen karamsarlık çöker gecenin en karanlık anlarında zaten gece ortası böyledir. Hüzne salar insanı, ruhunun en derin yerlerindeki en derin karanlıklarla boğuşturur. Olamadıklarımızı düşünürüz belki de olmak istediklerimizi. Ama elimizdekileri unuturuz.
Bir mucizeyi çok uzakta aramak gerekmiyor bence. Hepimizin hayatında bir mucize olmuştur. Önemli olan bunu adlandırmaktır ve fark etmektir. Gülümsemeyi çoğu kez eksik ediyoruz yüzümüzden ama gülümseyince biliyorum ki farklı bir ışık yayılıyor içimize. Ve de etrafımıza…
Bir dağın içinde hissederiz kendimizi çoğu zaman yalnız, yapayalnız. Sesimizi biz bile duyamayız. Bir el mi bekleriz bizi oradan çıkarması için. Ama ordaysak orayı renklendirmeyi unuturuz. İnsan psikolojisi böyledir. Genel de olumsuzluklar aklımıza gelir.
Belki yaşadığımız şehre uyum sağlayamadık, sevemedik orayı. Hep şikayet ettik. Ama sevmeyi denemedik. Oradaysak mutlu olmanın ip uçlarını fark etmedik. Sanırım önemli olan mutlu olmayı beklemek değil, mutlu olmak için çabalamak. Ama her şeyin en önemlisi de kendimizi sevmemiz.
Kendimizle ne kadar barışık bir durumdayız. Kendimizin hatalarıyla yüzleşebilecek kadar cesur muyuz? Yada verdiğimiz kararları uygulamada ne kadar cüretkariz? İçimizdeki potansiyelin farkında mıyız peki ? kendimizi ve de benliğimizi doyuracak farklı ne yaptık? Beklide içimizde bir yerlerde keşfedilmeyi bekleyen gizil güçlerimiz vardır.
Mutlu olmak demek her istediğimizin olması demek değildir. Ruhumuzu doygunlaştırmaktır bence mutluluk. Kimi bunu sevdiği bir insanla yapar kimi ise fotoğraf çekerek. Kimi bir insana aşık olur mutluluk hisseder, kimi denize aşık olur. Dalga sesleriyle yalnızda olsa ruhunu dizginler. Kimi entelektüel bir alan seçer, kendini o yönde doyurur. Kimi aileyi seçer eşine çocuğuna ayırır kendini. Şunu da unutmamak gerekir herkesin mutluluğa bakışı farklıdır. Bir insanı mutlu eden bir şey başkasını da mutlu edecek diye bir şey yok.
Ben her sabah sağlıklı olarak uyanmanın beni gülümsetmeye yettiği insanlardanım. Ama başkasına bu basit gelebilir. Ve yine sıradan bir gün diyebilir. Elimizdekilerin elimizde olmadığını anladığımızda iş isten çok geçmiş olabilir. Gözlerimiz olduğu için ve şuan bu yazıyı okuyabildiğimiz için mutlu sayabiliyor muyuz kendimizi?
Ya gözlerimiz olmasaydı. Denizi soracaktık bize su renginde diyeceklerdi. Ama biz suyun rengini ve şeklini bilemeyecektik. Gökyüzüne bakmayı çok isteyecektik parlayan güneşin ışıltılarını üstümüze bırakmasını gözlemlemek isteyecektik beklide ama yapamayacaktık. Her şeyden önemlisi kendimizi bir aynada görmek isteyecektik ama kendimizin bile neye benzediğini bilmeyecektik. Gözlerimizin güzelliğini öğrenemeyecektik.
İşte bakın sanırım mutlu olmak için bir çok sebebimiz var. İnsanın düşünceleri neyse duyguları da o yönde şekil alır. Bence düşüncelerimize pozitif olmayı eklemeyi unutmamalıyız.
Herkesin bir mutluluk mucizesi vardır. Haydi o nu keşfetmeyi deneyin...

Bazen kelimeler hecelenir dilimin ucunda. Kimi zaman sevgisizliğe inat kimi zamansa hoşgörüsüzlüğe inat.

Bir an gözlerimi ufka dalarken yakalıyorum. Eğitimci olmak diyorum. Ve benliğimi benle sohbet ederken buluyorum. Varlığımın esaretinden çıkıyor kelimelerim ve özgürleşiyor saniyeler geçtikçe.

Bir eğitimciyim ben diyorum. Belli temellerim sağlam olmalı. Onlar yoksa bende eksikliğimi fark ediyorum hayalimde de olsa. Hoşgörü yoksa sevgi yoksa neyi büyütebilirim ki benliğimde. Derste yaramazlık yapan minicik bir kalbi nasıl susturabilirim, o yüreği incitmeden nasıl derse katabilirim, nasıl eğitebilirim küçük ama bir o kadar büyük dünyaları. Sevgim yoksa onlara karşı nasıl gösterebilirim bir abla şefkatini yada bir arkadaş sıcaklığını geleceğin umut tarlalarına. Kimim ki ben ? Dağları geçebilir miyim ki yada bir ağacın köklerinden daha derine inebilir miyim ? O zaman ne gerek var kibre, hoşgörüsüzlüğe ve sevgisizliğe. Bakın bir gülümseme nasılda heyecanlandırıyor minik Ayşe’yi. Ya Mehmet nasılda gülümseyebiliyor saçını okşayınca. Bir de Aliye bakın “öğretmenim beni de sevin” der gibi nasılda bakıyor içten ve samimice. Hepside sevgiye muhtaç yürekler.

Şimdide kendime soruyorum nasıl bir eğitimci ? Öyle bir eğitimci olmalıyım ki aile sevgisi göremeyene onu yaşatabilen ailesinden sevgisini alana da işte aileden biri dedirtebilen bir eğitimci. Havada dolanan minik parmakları ürkütmeden güneş saçan o hayal dünyalarını korkutmadan hoş görebilmek onları. Emek harcamak ve emeğe değebildiğini görebilmek önemli olan.

Bugün Mehmet’in karnı ağrıdığı için derse ilgisiz demeyi başarabilmek yada sokakta size hızla çarpan birine önemli değil derken gülümseyebilmek. En hırçın kavgalar hoş göremediğimiz için çıkmıyor mu yada kendi kendimizi yemek atasözü nereden geliyor? Hayır kelimesini de evet kelimesi gibi aynı metanetle kabullenmeyi unutabiliyoruz çoğu zaman.

Oysa sudaki balıklar dans etmiyor mu denizle. Ya deniz her gün hissettirmiyor mu sıcaklığını kum tanelerine. Peki ya güneşe ne demeli düşürmüyor mu her gün ışıltılarını kocaman enginlere.

Sanırım bütün mesele bu. Karanlık da dahi bir mum yakabilmek. Güzeli görebilmeyi başarabilmek. Etrafımızı aydınlatabilmek. Umut etmek ve onları canlı tutabilmek. Evet eğitimci olmak zor. Ve ben bir eğitimciyim eksiklerimi tamamlamaya çalışan. Aydınlık bir yol isteyen. Zoru başarmak bu olsa gerek.