Selam Tüm Dostlara Yeniden;

Yazılarıma uzunca bir süre ara vermek zorunda kaldığımın nedeni, yeni eğitim öğretim döneminin açılması ve hoş ama yorucu bir telaş içine girmemizdir. Bu uzun dönemde neler yaşandı, neler yaşanmalıydı veya nelerin yaşanmaması gerekliydi, biraz bunlardan bahsetmek istiyorum.

Yaz dönemi kimi eğitim çalışanlarına tatil olanağı sağlasa da, biz idareciler olarak okulun ve binanın eğitim öğretime hazırlanması, yeni öğretim programlarının oluşturulması, yeni öğrenci alınması için kontenjanların belirlenerek kayıtlarının yapılması için güzel fakat bir o kadar zor bir süreçtir.

Eğer kurumunuz merkezi bir yerdeyse tadilat, kırım döküm, tesisat, boya, temizlik gibi beden gücüne ihtiyaç olan işler imkanlar ölçüsünde daha kolay aşılabilmektedir. Ancak imkanınız kısıtlıysa yoktan var etmek tahmin edildiği kadar kolay olmayacaktır. Zaten bu işleri aşabilmek için personel yetersizliği her bölgede yaşanmaktadır. Buda yaşanan sorunları daha da artırmaktadır. Diğer birçok Kamu’da sadece kadro bulup oturarak mesai dolduran personel varken, Milli Eğitim Bakanlığında personel kısıtlamasına neden gidilir buda anlaşılmaz bir durumdur. Milli Eğitimimiz diğer Bakanlıklar kadar personel yönünden şanslı değildir. Ayrıca bu tarz işlere yeteri kadar ödenek ayrılmadığı için her kurum kendi yağıyla kavrulmaya çalışmaktadır.

Okulların derslikleri, atölyeleri, laboratuarları alabileceği kontenjanları belliyken, üst düzey bürokratların göndermiş olduğu zorunlu kayıtlarla dersliklerdeki öğrenci sayısı oldukça kabarmış ve sağlıklı eğitim vermek bir o kadar zorlaşmıştır. Bunların yanında ilköğretimlerde adrese bağlı kayıt sisteminin yer aldığı e-okul sistemi bu sene birçok bölgede tamamen oturmuş ve sistem kesintisiz ve düzenli işlemektedir. Kayıtlardaki şeffaflık veliyi memnun etmektedir. Orta öğretimde kısmen sistem devam etse de öğrenci velilerinin öğrencisinin ders programını, devamsızlığını, sınav tarihlerini ve notlarını izlemesi açısından yine olumlu bir adımdır.

Orta öğretimde; yeni ders programlarını oturtmuşken, 11/09/2009 tarihinde Milli Eğitim Bakanlığı Talim Terbiye Kurulu 151 sayılı kararı yayınlanmış ve haftalık ders saati sayıları değişmiştir. Bu nedenle yaz dönemi yapılan hazırlıklar, tüm çalışmalar yeniden yapılması gerekmiştir. Üstelik haftalık ders saati sayıları artması ile birlikte eğitim öğretim sabah daha erken başlayıp, akşam geç saatlere kadar sürmektedir.

Tüm bu zaman zaman olumlu ve kimi zamansa olumsuz koşullar içinde hepimizin amacı; yılmadan, yorulmadan, birlik beraberliğimizi bozmadan, Türk milletine yeni beyinler kazandırmak, geleceğin temsilcisi olan çocuklarımızı en iyi şekilde eğitmek ve geleceklerini hazırlamak dolayısıyla Türkiye’mizin geleceğinde de  emeklerimizle rol almak olacaktır.

Cumhuriyetimizi emanet edeceğimiz çocuklarımızı, Atatürk’ün ilkeleri ışığında; çağdaş, dürüst, çalışkan, hoşgörülü, topluma karşı saygılı, içinde insan, yurt, millet sevgisi taşıyan, kendini sürekli yenileyen gençler olarak yetiştirmek en büyük görevimizdir ve bu bayrağı sonuna kadar taşıyacağız. Martı Jonathan Livingston misali yetiştirdiğimiz gençlere bayrağı devredeceğiz. Sanmıyorum ki mesleğimizdeki bu haz diğer mesleklerde bulunsun.

2009-2010 Eğitim öğretim yılının başarılarla geçmesi dileğiyle sevgi ve saygılarımı sunuyorum. Işın GÜLTUTAN

 MUCİZE

Bazen insan hayatındakilerin kıymetini bilmez, derler ya işte öyle klasik bir sözle başlıyorum. Kimileri evet ya söylemesi dile kolay der kimileri bunu gerçekten uygular. Bazen karamsarlık çöker gecenin en karanlık anlarında zaten gece ortası böyledir. Hüzne salar insanı, ruhunun en derin yerlerindeki en derin karanlıklarla boğuşturur. Olamadıklarımızı düşünürüz belki de olmak istediklerimizi. Ama elimizdekileri unuturuz.
Bir mucizeyi çok uzakta aramak gerekmiyor bence. Hepimizin hayatında bir mucize olmuştur. Önemli olan bunu adlandırmaktır ve fark etmektir. Gülümsemeyi çoğu kez eksik ediyoruz yüzümüzden ama gülümseyince biliyorum ki farklı bir ışık yayılıyor içimize. Ve de etrafımıza…
Bir dağın içinde hissederiz kendimizi çoğu zaman yalnız, yapayalnız. Sesimizi biz bile duyamayız. Bir el mi bekleriz bizi oradan çıkarması için. Ama ordaysak orayı renklendirmeyi unuturuz. İnsan psikolojisi böyledir. Genel de olumsuzluklar aklımıza gelir.
Belki yaşadığımız şehre uyum sağlayamadık, sevemedik orayı. Hep şikayet ettik. Ama sevmeyi denemedik. Oradaysak mutlu olmanın ip uçlarını fark etmedik. Sanırım önemli olan mutlu olmayı beklemek değil, mutlu olmak için çabalamak. Ama her şeyin en önemlisi de kendimizi sevmemiz.
Kendimizle ne kadar barışık bir durumdayız. Kendimizin hatalarıyla yüzleşebilecek kadar cesur muyuz? Yada verdiğimiz kararları uygulamada ne kadar cüretkariz? İçimizdeki potansiyelin farkında mıyız peki ? kendimizi ve de benliğimizi doyuracak farklı ne yaptık? Beklide içimizde bir yerlerde keşfedilmeyi bekleyen gizil güçlerimiz vardır.
Mutlu olmak demek her istediğimizin olması demek değildir. Ruhumuzu doygunlaştırmaktır bence mutluluk. Kimi bunu sevdiği bir insanla yapar kimi ise fotoğraf çekerek. Kimi bir insana aşık olur mutluluk hisseder, kimi denize aşık olur. Dalga sesleriyle yalnızda olsa ruhunu dizginler. Kimi entelektüel bir alan seçer, kendini o yönde doyurur. Kimi aileyi seçer eşine çocuğuna ayırır kendini. Şunu da unutmamak gerekir herkesin mutluluğa bakışı farklıdır. Bir insanı mutlu eden bir şey başkasını da mutlu edecek diye bir şey yok.
Ben her sabah sağlıklı olarak uyanmanın beni gülümsetmeye yettiği insanlardanım. Ama başkasına bu basit gelebilir. Ve yine sıradan bir gün diyebilir. Elimizdekilerin elimizde olmadığını anladığımızda iş isten çok geçmiş olabilir. Gözlerimiz olduğu için ve şuan bu yazıyı okuyabildiğimiz için mutlu sayabiliyor muyuz kendimizi?
Ya gözlerimiz olmasaydı. Denizi soracaktık bize su renginde diyeceklerdi. Ama biz suyun rengini ve şeklini bilemeyecektik. Gökyüzüne bakmayı çok isteyecektik parlayan güneşin ışıltılarını üstümüze bırakmasını gözlemlemek isteyecektik beklide ama yapamayacaktık. Her şeyden önemlisi kendimizi bir aynada görmek isteyecektik ama kendimizin bile neye benzediğini bilmeyecektik. Gözlerimizin güzelliğini öğrenemeyecektik.
İşte bakın sanırım mutlu olmak için bir çok sebebimiz var. İnsanın düşünceleri neyse duyguları da o yönde şekil alır. Bence düşüncelerimize pozitif olmayı eklemeyi unutmamalıyız.
Herkesin bir mutluluk mucizesi vardır. Haydi o nu keşfetmeyi deneyin...